Sygnał i jego echo
Pod lodem narwal może badać otoczenie za pomocą dźwięku. Wysyła krótkie kliknięcia i odbiera echa odbite od obiektów. Seria kliknięć składa się z pojedynczych impulsów. Gdy zwierzę zbliża się do możliwego celu, odstępy między impulsami mogą się skracać. Powstający wówczas brzęczący dźwięk jest wskazówką, że narwal szuka pokarmu. Z samego nagrania nie da się wywnioskować, czy upolował zdobycz.
Wąska wiązka na zachodzie
W 2013 roku zespół badawczy rozmieścił pionowy szereg 16 hydrofonów w lodzie Zatoki Baffina u zachodnich wybrzeży Grenlandii. Badacze obserwowali, jak kliknięcia docierają do różnych czujników. Na podstawie jedenastu kliknięć zarejestrowanych w osi sygnału oszacowali średnią szerokość wiązki na pięć stopni przy przyjętym progu akustycznym. Pomiar pokazuje, jak mocno skupiony był sygnał w tych nagraniach. Można sobie wyobrazić wąską wiązkę omiatającą wodę jak światło latarki przesuwane po pokoju.
Nasłuch przy samym zwierzęciu
Inny zespół umieścił rejestratory na sześciu narwalach w Scoresby Sund u wschodnich wybrzeży Grenlandii. W tym zbiorze danych większość brzęczących serii zarejestrowano na głębokości od 350 do 650 metrów. Zawołania pojawiały się zazwyczaj płycej niż 100 metrów. Autorzy uznali, że wiele zawołań mogło służyć komunikacji społecznej. Oba zespoły słuchały z różnych miejsc. Ich badania pomagają zrozumieć, jak dźwięki narwala zmieniają się w zależności od jego aktywności.
