Een spoor dat op de tak achterblijft

Een tak kan een geurspoor vasthouden nadat een binturong is vertrokken. Voor een onderzoek uit 1974 observeerde zoöloog Devra Kleiman twee dieren in gevangenschap in de National Zoo van het Smithsonian. Ze beschreef hoe ze een geurklier bij de staartaanzet tegen bepaalde oppervlakken drukten, waaronder een schuine tak. Ze observeerde ook afzonderlijk het urineren en zag dat de urine de staart nat maakte. Aan een geurspoor op een tak kun je dus nauwelijks aflezen welke stof het dier er heeft achtergelaten.

Een bekend molecuul in het lab

In 2016 onderzochten Lydia Greene en haar collega’s urinemonsters van 33 binturongs (Arctictis binturong) in gevangenschap. Ze gebruikten gaschromatografie en massaspectrometrie om vluchtige stoffen te scheiden en te identificeren. Bij alle 33 dieren vonden ze 2-acetyl-1-pyrroline, kortweg 2-AP. Diezelfde stof draagt bij aan de geur van verse popcorn en kan ontstaan bij het verhitten van de maïskorrels. De gelijkenis heeft dus een chemische verklaring.

Wat een soortgenoot zou kunnen ruiken

In de onderzochte groep kwam de stof in grotere hoeveelheden voor bij de mannetjes. De onderzoekers vermoedden dat een geurspoor informatie kan bevatten over het dier dat het achterliet. Uit hun metingen blijkt niet hoe een binturong in het wild zo’n spoor interpreteert. Duke University beschrijft ook het vermoeden van het team dat micro-organismen kunnen bijdragen aan de vorming van 2-AP. Om dat te toetsen moet duidelijk worden waar en onder welke omstandigheden het molecuul ontstaat. Vaststellen welke stof de neus bereikt was de eerste stap.