Wat er na een slijmbel achterblijft
Bij warm weer kan de gewone mierenegel (Tachyglossus aculeatus) een slijmbel uit zijn neusgaten blazen. Wanneer die bel knapt, blijft er een dun laagje vocht achter op de punt van de snuit. Barker en collega’s zagen dit gedrag in het lab en beschreven het in een onderzoek uit 2016. Als het vocht verdampt, onttrekt het warmte aan het oppervlak. Onder de snuitpunt ligt een holte gevuld met bloed. De koeling aan het oppervlak kan daardoor ook invloed hebben op het bloed dat erdoorheen stroomt.
Een camera bekijkt het hele dier
In een veldstudie uit 2023 gebruikten Christine Cooper en Philip Withers infraroodvideo om de oppervlaktetemperatuur van wilde mierenegels op twee locaties in West-Australië te schatten. Ze vergeleken verschillende lichaamsdelen en registreerden tijdens het filmen de omstandigheden vlak bij het dier. De punt van de snuit was gemiddeld het koelst van de onderzochte delen. De temperatuur ervan volgde bovendien een maat voor de warmte in de omgeving op een manier die de auteurs uitlegden als aanwijzing voor koeling door verdamping. De camera registreerde de temperatuur aan het oppervlak en mat de temperatuur van het bloed eronder niet rechtstreeks.
Waar warmte nog kan ontsnappen
Cooper en Withers vonden ook minder goed geïsoleerde plekken aan de buikzijde en aan de binnenkant van de poten. Door van houding te veranderen kan het dier deze plekken blootstellen of tegen koele grond drukken, zodat het ook daar warmte kwijt kan. Op een deel van de rug kunnen de stekels platliggen en de huid bedekken, of overeind komen en de huid vrijmaken. Daarom kijken onderzoekers bij het bestuderen van de omgang met warmte niet alleen naar de neus, maar ook naar andere lichaamsdelen.
