Een signaal en zijn echo

Onder het ijs kan een narwal het water met geluid verkennen. Hij zendt korte klikken uit en vangt de echo’s op die voorwerpen terugkaatsen. Een klikreeks bestaat uit afzonderlijke pulsen. Wanneer het dier een mogelijk doel nadert, kunnen die pulsen sneller op elkaar volgen. Het zoemende geluid dat dan ontstaat, wijst op het zoeken naar voedsel. Uit de geluidsopname alleen valt niet af te leiden of de narwal ook iets heeft gegeten.

Een smalle bundel in het westen

In 2013 plaatste een onderzoeksteam een verticale rij van zestien hydrofoons in het pakijs van Baffinbaai, bij West-Groenland. De onderzoekers volgden hoe de klikken verschillende sensoren bereikten. Door elf recht van voren geregistreerde klikken te combineren, schatten ze de gemiddelde bundelbreedte bij hun gekozen akoestische drempel op vijf graden. Die maat beschrijft hoe sterk het signaal in deze opnamen was gebundeld. Stel je een smalle bundel voor die het water afzoekt, zoals een zaklamp waarmee je door een kamer schijnt.

Luisteren vanaf het dier zelf

Een ander team bevestigde geluidsrecorders op zes narwallen in de Scoresby Sund in Oost-Groenland. In die gegevens viel het merendeel van de zoemgeluiden op een diepte van 350 tot 650 meter. Roepen klonken meestal op minder dan 100 meter diepte. Volgens de auteurs konden veel van die roepen een sociale functie hebben. De teams luisterden vanuit verschillende posities. Samen helpen de studies te begrijpen hoe de geluiden van narwallen veranderen met hun bezigheden.